Beş yaşındayken, büyükelçiminin Windows 95 Gateway bilgisayarında Lego Racers oyununu oynarken bir racing game fanatikiydim. Ve Subaru Impreza Rally Car '99'u Gran Turismo 2'deki toprak sahalarında duvarlara çarpmadan, otomobil ilimcisi oldum. Ancak sim racing beni hiç etkilemedi ve bu durum sorun haline geldi çünkü simler genellikle ana akım racing oyunlarını yerini aldı.
Pandemiyi geçirirken boğulmuş olmam ve yemek hizmetinden işten çıkarıldığımda, Thrustmaster T150 RS—aşırı seviyeli bir ekipmanla—satın aldım: bir koltuk, üç pedal kutusu ve elbette manuel şifreleyici (üçüncü pedal ve şifreleme ekstra). Favori tuner arabalarını Forza Horizon 4'de sürdüm ve YouTube'daki viral oyunlar gibi bin dolarlık ekipmanla gerçekçi sürümler yapmaya çalıştım. Sim racingde, her şey mümkün; bu genre'nin lógik sonucu, yüksek teknoloji aracılığıyla oyun arabasının her mikroskopik sésini reproduksiyon eden bir cihaz setupıdır.
O eğlenceliydi, ama neden tamamına kadar benim için kalmadı? Belki de benim ekipmanım, 300 doların çok fazla miktarda para, sonunda sadece bir kontrolere indirgenmiş oyunu oynayan 'sosyal' bir oyuncu için ne demek olduğuna rağmen, hiçbir zaman tamamına kadar benim için kalmadı.